Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Η ομιλία της συν. Μυρτώς Σουλιώτη

Συμπληρώνονται φέτος 75 χρόνια από την ίδρυση της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων, της ΕΠΟΝ. Στις 23 Φλεβάρη του 1943, με πρωτοβουλία του ΕΑΜ Νέων, 10 νεολαιίστικες οργανώσεις, με ραχοκοκκαλιά την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, πραγματοποιούν την ιδρυτική διά­σκεψη και θέτουν τους στόχους πάλης, που έμελλε να εμπνεύσουν χιλιάδες νέων σε ολό­κληρη τη χώρα. Και πώς θα ήταν δυνατό στόχοι όπως η εθνική απελευθέρωση και ανεξαρτησία, η συντριβή του φασισμού, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της νέας γενιάς στη ζωή, στη μόρφωση, στον πολιτισμό, η υπεράσπιση της ειρήνης, να μην βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη του πιο πρωτοπόρου τμήματος της νεολαίας, που αποτέλεσε αναπόσπαστο τμήμα του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος της Ελλάδας; Μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, δεκάδες χιλιάδες νέοι, πλάι στο ΕΑΜ, με πίστη και αφοσίωση στα ιδανικά που τους εμφύσησε η ψυχή της Εθνικής Αντίστασης, το ηρωικό ΚΚΕ, πάλεψαν με αυταπάρνηση, θάρρος και ανιδιοτέλεια για την αποτίναξη του ναζιστικού ζυγού, για λευτεριά, ειρήνη, δημοκρατία και λαοκρατία. Η ΕΠΟΝ, που κατά τη γέννησή της αριθμούσε 10.000 μέλη ενώ κατά την απελευθέρωση έφτανε στις περίπου 600.000, στάθηκε λαμπρός αιμοδότης του ΕΛΑΣ, με περισσότερους από 30.000 νεολαίους να τον πλαισιώνουν.

Οι ΕΠΟΝίτες θα γράψουν μερικές από τις πιο λαμπρές σελίδες στην περίοδο της κατοχής και της αντίστασης. Κορυφαία στιγμή υπήρξε η μαζική – μαχητική και ανυποχώρητη παρουσία και στάση τους κατά τη μεγαλειώδη διαδήλωση του λαού μας ενάντια στη χιτλερική επιστράτευση. Το “κάστρο του Υμηττού”, το θρυλικό σπίτι στη συνοικία του Υμηττού, που ήταν αποθήκη πυρομαχικών του ΕΛΑΣ, θα γίνει σύμβολο της αντίστασης την ημέρα που οι τρεις ήρωες ΕΠΟΝίτες, Κιοκμενίδης, Αυγέρης και Φολτόπουλος θα πολεμήσουν για επτά συνεχόμενες ώρες απέναντι σε μια διμοιρία χιτλερικών στρατευμάτων και των ντόπιων συνεργατών τους. Στην Καλλιθέα, στο – επίσης – ηρωϊκό “σπίτι της οδού Μπιζανίου”, 8 ΕΠΟΝίτες, ηλικίας από 17 έως 25 ετών, θα υπερασπίσουν με τη ζωή τους το φρουραρχείο του ΕΛΑΣ απέναντι στους 1000 Γερμανούς και ταγματασφαλίτες.

Αλλά και κατά την επέμβαση του αγγλικού ιμπεριαλισμού, η ΕΠΟΝ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στις δυνάμεις του Σκόμπυ. Το Δεκέμβρη του '44 το ΕΑΜ θα γράψει στο ματωμένο πανό: “Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα”. Στο προσκλητήριο αυτό, η ΕΠΟΝ θα πολεμήσει με απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό στις γειτονιές της Νεάπολης, των Αμπελοκήπων και της Αλεξάνδρας, στο πλευρό του θρυλικού ΕΛΑΣίτικου “Λόχου των Σπουδαστών”, που θα μείνει γνωστός στην ιστορία ως “Λόχος Λόρδος Μπάυρον”.

Στα εμφυλιακά χρόνια που ακολουθούν, η ΕΠΟΝ δίνει το ηρωικό παρών δίπλα στους μαχητές του ΔΣΕ, ενάντια σε Άγγλους, Αμερικάνους και στην ντόπια αντίδραση. Χιλιάδες νέοι και νέες που εντάχθηκαν στις γραμμές της θα βρεθούν αντιμέτωποι με τους διωγμούς, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, τις εξορίες και τις εκτελέσεις του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος. Το ντόπιο αντιδραστικό καθεστώς θα αποφασίσει τη διάλυση της ΕΠΟΝ το 1947. Στην πραγματικότητα όμως μέσα από την παρανομία, αυτή θα συνεχίσει τη δράση της.

Η ΕΠΟΝ διέγραψε μια λαμπρή πορεία 10 και πλέον χρόνων, με τους ΕΠΟΝίτες και τις ΕΠΟΝίτισσες, την εκλεκτή και σπουδαία αυτή γενιά, να γράφουν σελίδες ηρωισμού και αγωνιστικότητας και να μη διστάζουν να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους για να ξημερώσουν στον τόπο μας καλύτερες μέρες για το λαό και τη νεολαία. Το 1958, δύο χρόνια μετά το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και την προδοτική 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ, η επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο Κόμμα και το σταδιακό ξερίζωμα της επαναστατικής του ψυχής, επέφεραν τη διάλυση της ΕΠΟΝ. Έτσι, ό,τι δεν πέτυχαν τα προηγούμενα χρόνια οι αντιδραστικές κυβερνήσεις, το κατόρθωσαν οι ρεβιζιονιστές.

Κι αν η σημερινή ηγεσία και τα στελέχη του ΚΚΕ κραυγάζουν προκλητικά ότι «παραλαμβάνουν τη σκυτάλη ενός αιώνα αγώνων και θυσιών του Κόμματος», υπερηφανευόμενοι δήθεν για τις ρίζες τους, η πραγματικότητα είναι αμίλεικτη. Και είναι αυτή η πραγματικότητα και τα γεγονότα που καταδεικνύουν ότι η μόνη σκυτάλη που παραλαμβάνουν είναι αυτή της αναθεώρησης των επαναστατικών αρχών του παλιού ηρωικού ΚΚΕ, είναι αυτή της διάλυσης της ΕΠΟΝ, είναι η σκυτάλη της γραμμής που οδήγησε σε συγκυβερνήσεις με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και καταλήγει στη σημερινή γραμμή της άρνησης του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, ενός αγώνα που σήκωσε στις πλάτες του τότε το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ, και που όμως μέχρι σήμερα παραμένει ανεκπλήρωτος. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αφού έχει, υποτίθεται, τιμήσει τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, τον κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Μπελογιάννη και τους ήρωες Μακρονησιώτες, επιμένει στο ίδιο τροπάρι καπηλείας των αγώνων της Αριστεράς και οργανώνει εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στους ΕΠΟΝίτες και τις ΕΠΟΝίτισσες. Σε εκδήλωση υπό τον τίτλο «Μνήμη σημαίνει αντίσταση», ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αναίσχυντα και με περισσό θράσος, αναφερόμενος στην περίοδο της υπογραφής του 3ου αντιλαϊκού μνημονίου από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αναρωτιέται: «τι θα έκαναν οι ΕΠΟΝίτες αν ήταν στη θέση μας;». Για να απαντήσει αυθαίρετα ότι, εμμέσως πλην σαφώς, θα κρατούσαν την ίδια στάση. Πρόκειται, βέβαια, για ύβρη και τυμβωρυχία των νεκρών αγωνιστών κομμουνιστών και δημοκρατών, που προτίμησαν να δώσουν το αίμα τους παρά να υποκλιθούν στους κατακτητές.  Αλλά όσο κι αν προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κρύψει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του γύμνια, φορώντας το μανδύα της Αριστεράς, η αλήθεια είναι ολοκάθαρη στα μάτια όλο και μεγαλύτερου πλέον κομματιού του λαού μας, που βιώνει τις συνέπειες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στο πετσί του. Και η αλήθεια δεν είναι άλλη από τις γονυκλισίες σε Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, από την εκχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας σε αυτούς κι από την πρόσδεσή της στο άρμα των άδικων πολέμων που διεξάγονται στην πολύπαθη Μ. Ανατολή. Δεν είναι άλλη από την εφαρμογή των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων που καταδικάζουν τον ελληνικό λαό στη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση, ενώ σπρώχνουν τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας, τη νεολαία, στη μετανάστευση και μετατρέπουν τη χώρα σε έρημο οικόπεδο, έτοιμο να ξεπουληθεί, σπιθαμή προς σπιθαμή, στα ξένα αρπακτικά. Και είναι πραγματική πρόκληση αυτοί που συνεχίζουν το υποτελές έργο των προκατόχων τους, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αυτοί που καταπατούν και κουρελιάζουν δικαιώματα και κατακτήσεις που κερδήθηκαν από τις ηρωικές γενιές που τιμάμε σήμερα, αυτοί που συγκυβερνούν με το ακροδεξιό μόρφωμα των ΑΝΕΛ, να διοργανώνουν φιέστες που σπιλώνουν την Αριστερά, το κομμουνιστικό κίνημα, τους αγώνες και τις θυσίες του.

Εφτά δεκαετίες έπειτα από την αντιφασιστική νίκη των λαών, ο φασισμός ξανασηκώνει κεφάλι. Στο τιμόνι της υπερδύναμης του πλανήτη, βρίσκεται ο πολεμοχαρής Τραμπ, όπου με ακροδεξιά ατζέντα, εφαρμόζει μια αδίστακτη πολιτική  σε βάρος του αμερικανικού λαού και των λαών του κόσμου, που έρχονται αντιμέτωποι με την ιμπεριαλιστική θηριωδία. Στην Ευρώπη, οι ακροδεξιές φωνές όλο και δυναμώνουν, ενώ και στη χώρα μας, εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής και της ΝΔ, με την υποστήριξη των πιο αντιδραστικών εκπροσώπων του δημοσιογραφικού κόσμου, επιδίδονται σε αντικομμουνιστικά κηρύγματα και χυδαίους εξισωτισμούς του κομμουνισμού με τον φασισμό. Οι νοσταλγοί της χούντας και οι απόγονοι των ταγματασφαλιτών, αυτοί που εξυμνούν το δοσιλογισμό και τους συνεργάτες του χιτλεροφασισμού, τολμούν να  αμαυρώνουν τις θυσίες και την ιδεολογία των ανθρώπων που πραγματικά πάλεψαν για την πατρίδα, το δίκιο και τη λευτεριά.

Όμως, όσο κι αν μανιασμένα προσπαθούν, άρχουσα τάξη και ιμπεριαλιστές, να σβήσουν την ιστορική μνήμη και να γράψουν τη δική τους μαύρη ιστορία, οι αγώνες των καλύτερων παιδιών του τόπου παραμένουν ανεξίτηλοι στην καρδιά και τον νου του λαού μας. Αποτελούν πολύτιμη κληρονομιά και πυξίδα για τη γενιά μας και για τις επόμενες γενιές. 75 χρόνια πριν, οι προοδευτικοί, αριστεροί, κομμουνιστές και δημοκράτες νεολαίοι αυτού του τόπου, συσπειρώνονταν και οργάνωναν την πάλη τους ενάντια στο φασισμό και τους ντόπιους υποτακτικούς του, πλάι στους αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, και έθεταν τους στόχους αυτής της πάλης μέσα από την ίδρυση της ΕΠΟΝ. 75 χρόνια μετά, οι στόχοι αυτοί, οι γραμμένοι με αίμα στις ένδοξες σελίδες της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, παραμένουν στην ημερήσια διάταξη. 75 χρόνια μετά, η σημερινή νεολαία του τόπου, εμείς, καλούμαστε και πρέπει να πασχίσουμε για την ανασύνταξη των δυνάμεών μας καθώς και για την ανασύνταξη του ευρύτερου λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας, να πιάσουμε το νήμα των αγώνων των ΕΠΟΝιτών και να τιμήσουμε τους νεκρούς μας με τον τρόπο που τους αρμόζει: Παλεύοντας στο πλευρό του λαού μας για Δουλειά, Ειρήνη, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμό.